24 Şubat 2011

gözlerim kapanıyor ruhum değil...


Öyle yorgunum ki ! Göz kapaklarım sızlıyor, ensem de ise migren fırtınaları esiyor. Bedenim dökülürken, ruhum da bir o kadar enerjik. Kendini mutlu etme peşinde ama ne çare vücudum ruhuma uyum sağlayamıyor.

Benim haricimde herkes uyuyor. Bir ben; felekten birkaç dakika çalmaya çalışıyor, çaldığım bu dakikalarıda şu an bu satırları yazmakla değerlendiriyorum. Kahvemi içtim, notlarımı düşüyorum. İstiyorum ki ; günün birinde, tutuk bir vücutla değil de dinç bir halde sabaha günaydın demek. İstiyorum ki; günler 24 saat değil de 48 saat olsun. İstiyorum ki ; bedenimle ruhum dost olmayı başarabilsin. İstiyorum ki ; sadece anne olmak yerine biraz da kadın oldumu hissedebilmek.

Bunun gibi daha nice isteklerim var ama inanıyorum daha doğrusu inanmak istiyorum birgün, bir saat ben yine bu isteklerimle beraber olabileceğim.

Hastaneden eve döndüğümüz dakikalara ait bir fotoğraf yukarıdaki. Hastanede sabahlamış minik prensesimin, ateşle ettiği mücadelenin devam halleri yani. Nasıl bitkin, nasıl yorgun...Yavrum, Ömrüne ömür, canına can katabileceğimi bilsem, her damla kanımı akıtırdım senin için.

4 yorum:

  1. geçmiş olsun, sevgiler...

    YanıtlaSil
  2. İsoon; Teşekkür ederim, sağolun.

    YanıtlaSil
  3. Geçmiş olsun Selma'm ya.. nasıl içi parçalanıyor insanın onlar hasta yatarken.. Allah büyük hastalıkalrdan korusun, küçüğünden de gerçi.

    Ve şu bedenin ruha yetişememsi hali.. of ki ne of.. her geceki halim nerdeyse..

    YanıtlaSil
  4. Deli Anne; Sağol Mümine'cim.Atlattık neredeyse tamamen bitti diyebilirim hastalığı. Ama bana yadiyar yorgunluğu kaldı.

    YanıtlaSil

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...