22 Eylül 2010

Affet beni...




Sen gül bebeksin. Bu sıralar seninle, senin istediğin gibi ilgilenemediğim için özür dilerim kızım. İnan elimden geleni yapmaya çalışıyorum ama vücudum el vermiyor daha fazlasına. Yüreğim se dah fazla daha fazla diyor.

Sana haksızlık ettiğimi düşünmeye başladım. Belki de erken bir hamilelikti bu. Aslında senin de mutlu olacağını düşünmüştüm bir kardeşle. Hala da buna inanıyorum ama sen 2 yaşındasın ve en öğrenmeye açık zamanında, ben güçsüzlükten seninle hakettiğin gibi ilgilenemiyorum işte.

Oysa ki her sabah uyandığım da neler neler kuruyorum kafamda. Bugün kızımla şunu yapalım, ay bunu da yapalım diye. Öğle saatlerine doğru ise pilim çoktan bitmiş, biz ise seninle kafamda kurduklarımla alakası bile olmayan küçük çaplı şeyler yapmışız.

Diğer bir şey de ; aşırı yorgunluk hali ve sürekli yaşamaya başladığım migren sancılarının etkisi ile sinirli bir yapıya bürünmüş olmam. İstemeden de olsa, bu halimin sonucu olarak sana karşı gereksiz kızmalarımın olması. Bu beni çok üzüyor bu aralar. Sen anneni affet güzelim olur mu.

Seni bu dünya da kimse ama kimse benim kadar sevemez.

Hiç yorum yok:

Yorum Gönder

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...