6 Ağustos 2010

Oğlum Buğra'ya



Çarşamba günü Amniosentezimiz yapıldı . Sonucunu 3 hafta sonra alacağız. Bu 3 hafta nasıl geçer bilemiyorum. Amniosentez sandığım kadar korkutucu bir işlem değilmiş. Hatta basit bir işlem diyebilirim ama sonrasında kasıklar da kasılma ve ağrı yapıyor. Bu gün 3. gün olmasına rağmen, bu ağrılar ve kasılmalar yüzünden yürümekte ve ayakta durmakta hala zorlanıyorum. Senin sağlığın yerinde olsun yeter ki ben her türlü acıya katlanırım annecim. Bu hafta kendimi yormamam ve yatmam gerekiyor. Annemin sayesinde ben de öyle yapıyorum ama yatmayı sevmeyen biri olarak zorlanıyorum biraz. 3 sene sonra tekrar kitap okuyabiliyorum en azından, 2 günde 3 kitap. Örgü örüyorum (Barana bir süprizim olacak), kitap okuyorum, yatıyorum, net'e takılıyorum. İşte bu haftayı böyle geçireceğim oğlum. Ablan sürekli anneannenle beraber. Yiyorlar, içiyorlar, oynuyorlar, geziyorlar. Allah'tan annem diye tutturmuyor da, rahat rahat dinlenebiliyorum. Tam tersi ''anne uff uff ''diyerek yatırıyor beni yatağıma. Melek kızım benim.

Şu bir haftadır artan hareketlerin yüzünden uyumak ve rahat hareket etmek biraz zor oluyor benim için. Tabiri caizse çok kurtlu bir bebeksin. Şu anda bu satırları yazarken bile, laptop karnıma değdiği için başladın anne'yi tekmelemeye yine.

Allah bebeklerime sağlık, sıhhat versin. Benim bu dünya da istediğim başka bir şey yok. Sürekli sağlık için dua eden biri halindeyim, özellikle bu sıralar.

Neyse oğlum, ablan uyandı, anneannen onunla ilgileniyor. Bende bir görünüyüm ablana.


Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...